putor
pūtor, ōris, m. [puteo],
- a foul smell, a stench, rottenness, putridity (ante- and postclass.), Cato R. R. 157; Varr. L. L. 5, § 25 Müll.; Lucr. 2, 872; 6, 1101; Stat. S. 4, 3, 86; Arn. 7, 222 al.; Ap. Met. 4, 3, 30.
pūtor, ōris, m. (puteo), die Fäulnis, das Brandige, die Morschheit, dah. auch der faule, moderige Geruch, Cato r. r. 157, 3. Varro LL. 5, 25. Lucr. 2, 872 u. 929; 6, 1099. Arnob. 2, 7; 5, 14; 7, 16. Apul. met. 4, 3. Augustin. serm. 98, 7 u. de civ. dei 19, 12, 3. p. 376, 12 D2: Plur., Arnob. 7, 16. Augustin. c. Iul. Pelag. 4. § 66.
ille in latebrosum lautumiae latibulum, ubi cloacarum cuniculi ~ores [gl.: fetores ] stercorum ingesserunt, ferro constrictus mittitur sed ~or [gl.: fetor, ] et caligo luce serena et odoramentis fugantur nectareisfylþ
sed putor ambrosiam flagrabat nectare suavem
causa festinationis erat ~or inconditorum cadaverum, quorum ita exhalabat cenum ut ipsum violaret celum
Christi bonus odor ‥ ipsum faciebat mortis ~orem penitus non sentire
~or, A.stenche
quam teterrimum ~orem pro hac transgressione sustinuerit, pro qua absolutionem a sacerdote verberatus expetiit
pro oll[is ] ad opus ~orum, iiij d.; ‥ pro bersis’ ad opus dictorum ~orum, vij d.
Willelmo ~ori et socio suo pro putura xij mutarum, xxxvj s.
pūtŏr, (14) ōris, m. (puteo), puanteur, mauvaise odeur : Cato Agr. 157 ; Varro L. 5, 25 ; Lucr. 2, 872 ; 6, 1101 || pl., Arn. 7, 16.