rememoror
rĕmĕmŏror, ātus sum, 1, v. a. and n. [re-memor],
- to remember again, call to mind (late Lat.).— With acc.: remoramini pristinos dies, Vulg. Heb. 10, 32; Isid. 11, 1, 109.—With rel.-clause, Tert. adv. Marc. 4, 4, 3; cf.: rememorati sunt quia Deus adjutor est, Vulg. Psa. 77, 35.
rememoror, ātus sum, āri (re u. memor), sich wieder an etw. erinnern, m. Acc., Vulg. epist. ad Hebr. 10, 32. Isid. orig. 11, 1, 109: m. folg. indir. Fragesatz, Tert. adv. Marc. 4, 43: absol., Vulg. psalm. 77, 35.
See: rememorari
rĕmĕmŏror, ātus sum, ārī, tr., se ressouvenir, se remémorer : Vulg. Hebr. 10, 32 ; Isid. Orig. 11, 1, 109.