physiognomy
physiognomy
subs.
Face, look: P. and V. πρόσωπον, τό, ὄψῐς, ἡ ; see face.
subs.
Face, look: P. and V. πρόσωπον, τό, ὄψῐς, ἡ ; see face.
PHYSIOGNOMY
Art of determining the character from the features etc. *physioynomia quae dicitur; or by circumlocution *ars hominum mores naturasque ex corpore oculis vultu fronte pernoscendi (after Cic. De Fat. 5 10); ars naturam cujusque ex forma perspiciendi (after Cic. Tusc. 4 37 80): to practise physiognomy mores naturasque hominum conjectatione quadam de oris et vultus ingenio deque totius corporis filo atque habitu sciscitari (Gell. 1 9 in. as an explanation of φυσιογνωμονεῖν).
Countenance and features as indicating character oris habitus: lineamentorum qualitas: habitus oris lineamentaque: oris et vultus ingenium or simply os vultusque or os et vultus.
Art of determining the character from the features etc. *physioynomia quae dicitur; or by circumlocution *ars hominum mores naturasque ex corpore oculis vultu fronte pernoscendi (after Cic. De Fat. 5 10); ars naturam cujusque ex forma perspiciendi (after Cic. Tusc. 4 37 80): to practise physiognomy mores naturasque hominum conjectatione quadam de oris et vultus ingenio deque totius corporis filo atque habitu sciscitari (Gell. 1 9 in. as an explanation of φυσιογνωμονεῖν).
Countenance and features as indicating character oris habitus: lineamentorum qualitas: habitus oris lineamentaque: oris et vultus ingenium or simply os vultusque or os et vultus.
physiognomy:
I. The art of discerning character in features: *phy̆siognōmŏnia (Gk. φυσιογνωμονία· Arist. Phys. 2, init.): v. Morhof, de hac re: desirable to avoid such circuml. as, ars hominum mores naturasque ex corpore, oculis, vultu, fronte pernoscendi, Kr. (e Cic. Fat. 5, 10): cf. Gell. 1, 9, init. To profess p., *physiognōmŏnem (better perh. as Gk. φυσιογνώμονα) se profiteri: cf. Cic. Fat. l. c.
II. Cast of features: *vultus: cf. Cic. Fat. l. c.: more precisely, oris et vultus ingenium, Gell. 1, 9, init.
I. The art of discerning character in features: *phy̆siognōmŏnia (Gk. φυσιογνωμονία· Arist. Phys. 2, init.): v. Morhof, de hac re: desirable to avoid such circuml. as, ars hominum mores naturasque ex corpore, oculis, vultu, fronte pernoscendi, Kr. (e Cic. Fat. 5, 10): cf. Gell. 1, 9, init. To profess p., *physiognōmŏnem (better perh. as Gk. φυσιογνώμονα) se profiteri: cf. Cic. Fat. l. c.
II. Cast of features: *vultus: cf. Cic. Fat. l. c.: more precisely, oris et vultus ingenium, Gell. 1, 9, init.