proficient
proficient
adj.
P. and V. δεινός, σοφός. ἐπιστήμων, ἔμπειρος.
Proficient in: P. and V. ἐντρῐβής (dat.), ἐπιστήμων (gen.), ἔμπειρος (gen.); see skilful.
adj.
P. and V. δεινός, σοφός. ἐπιστήμων, ἔμπειρος.
Proficient in: P. and V. ἐντρῐβής (dat.), ἐπιστήμων (gen.), ἔμπειρος (gen.); see skilful.
PROFICIENT
eruditus: doctus: doctrina instructus or eruditus: a great proficient vir perfecta eruditione; vir perfecte planeque eruditus.
eruditus: doctus: doctrina instructus or eruditus: a great proficient vir perfecta eruditione; vir perfecte planeque eruditus.
proficient (adj.): expr. by progressus (magnos) habere; proficere: v. preced. art. See also SKILFUL .
proficient (subs.): v. preced. artt.