superlative
superlative
adj.
P. and V. ἐκπρεπής, διαπρεπής, V. ἔξοχος, ὑ̆πέροχος.
adj.
P. and V. ἐκπρεπής, διαπρεπής, V. ἔξοχος, ὑ̆πέροχος.
SUPERLATIVE
eximius: egregius: praeclarus [SYN. in EXCELLENT]: summus: optimus: maximus. (The words are found in this connection and order.) eximius et praestans; eximius et praeclarus; singularis eximiusque. The superlative degree (in grammar) gradus superlativus (grammatical).
eximius: egregius: praeclarus [SYN. in EXCELLENT]: summus: optimus: maximus. (The words are found in this connection and order.) eximius et praestans; eximius et praeclarus; singularis eximiusque. The superlative degree (in grammar) gradus superlativus (grammatical).
superlative:
I. Of the highest excellence: singŭlāris, exĭmius, praeclārus, dīvīnus, etc.: v.EXCELLENT , UNPARALLELED .
II. In gram.: sŭperlātīvus: Charis.: Prisc.
I. Of the highest excellence: singŭlāris, exĭmius, praeclārus, dīvīnus, etc.: v.
II. In gram.: sŭperlātīvus: Charis.: Prisc.