scelerus
scĕlĕrus, a, um, adj. [scelus],
- wicked, abominable: sinapis, Plaut. Ps. 3, 2, 28 (817): caput, id. ib. 5, 1, 3 (1248); cf. Serv Verg. A. 9, 486.
scelerus, a, um (scelus), frevelhaft, abscheulich, von Serv. Verg. Aen. 9, 486 fälschlich angenommene Wortform, da die von ihm angeführten Stellen aus Plaut. zu scelus gehören, so daß Plaut. Pseud. 817 sinapis scelera = Abschaum von Senf, abscheulicher Senf, Plaut. Bacch. 829 u.a. scelerum caput = Erzhalunke; vgl. Brix u. Lorenz Plaut. mil. 494.
scĕlĕrus, a, um (scelus), abominable : Pl. Ps. 817 || scelerum caput ! Pl. Mil. 494, coquin ! chenapan ! [ou scelerum gén. pl., v. scelus § 5 ].