scitulus
scītŭlus, a, um, adj. dim. [1. scitus, A. 2.],
- handsome, pretty, neat, trim, elegant (ante- and post-class.): facies, Plaut. Rud. 2, 7, 7 (565): forma atque aetatula, id. ib. 4, 1, 3 (894); Ap. Met. 2, 6, 16; juvenem formulae scitulae, id. ib. 3, 15, 22; caupona, id. ib. 1, 7, 24; pusiones, Arn. 5, 179.—Adv.: scītŭlē, elegantly, gracefully, Ap. Met. 2, 19, 9; 7, 11, 10; 10, 30, 18.
scītulus, a, um (Demin. v. scitus), fein, schön, allerliebst, facies, forma, Plaut.: caupona (Gastwirtin), Apul.: pusiones, Arnob.: Plur. subst., scituli, schöne Leute, Schönheiten, Arnob. 2, 6.
scītŭlus, a, um (scitus), joli, mignon, charmant : Pl. Rud. 565 ; scituli Arn. 2, 6, de jeunes élégants.
Ut intervalla et numeros vocum conferant Scitulæ ac modulentur sorores. Forma scitula,id est, elegans, apud Plautum Rud. act. 4. sc. 1. Hinc
Puellæ Scitule ministrantes, apud Apuleium lib. 2. Metamorph. et alibi.