scopus
scŏpus, i, m., = σκοπός,
- a goal, target: in pueri procul stantis, praebentisque pro scopo dispansam dextrae manūs palmam, sagittas direxit, Suet. Dom. 19 (dub.; Roth, scopulo; cf. σκοπός, in trop. sense, Cic. Att. 8, 11, 2).
scopus, ī, m. (σκοπός), das Ziel, nach dem man schießt, Suet. Dom. 19 (Roth u. Ihm lesen scopulus, w. s.): übtr., nos ad hunc scopum dirigere, Cassian. coll. 1, 5.
dicitur ‥ scotomia quasi scopomia a ‘~os’ quod est videre vel intendere
o scopo [i. e. ὁ σκοπός ], i. praedestinatio, quod unusquisque habet praedestinationem in mente cujuslibet libri antequam scribat
~us Hermetice doctrine est medicina quedam universalis
~on [l. ~os ], puritas
~on [l. ~os ], puritas
1 scŏpus, (16) ī, m. (σκοπός), but (cible) : *Suet. Dom. 19 || [fig.] Cassian. Coll. 1, 5.
2 scōpus, c. scopio : Varro R. 1, 54, 2, v. Keil.
Post Missam ducet Camerarius pauperes in illud cimiterium, et facietLeg. forteeos lavare pedes suos, et dabit cuilibet duo haleca et plenam scutellam fabarum, et unum Scopum vini, et unum panem.
Scyphum.
Copus vini, Cyathus unus, Gall.