signate
signātē, adv., v. signo, P. a. B. fin.
sīgnātē, Adv. (signatus), bezeichnend, deutlich, Gell. 2, 5 lemm.; 2, 6, 6; 13, 25 (24), 32. Macr. sat. 6, 7, 9. Amm. 29, 1, 33. Augustin. de civ. dei 14, 8, 2 u.a. Porphyr. Hor. sat. 1, 1, 1: Compar. signatius, Amm. 23, 6, 1 u. 15, 2: Superl. signatissime, Pelag. epist. ad Demetr. 5.
similitudo est in hoc quod sicut linea recta a puncto, sic tempus ab ‘ipso nunc’ [fluit ]; dissimilitudo autem in hoc quod in linea recta est accipere notabiliter preter punctum et ultimum, sic autem non est preter ‘nunc’ et ultimum notabiliter et ~e acceptum in tempore
signātē (signo), dʼune manière expressive, clairement : Gell. 2, 6, 6 ; Macr. Sat. 6, 7 || signatius Amm. 23, 6.