simulatorie
simulātōriē, Adv. (simulatorius), täuschend (Ggstz. veraciter), Augustin. de pecc. orig. u.a. Eccl.
cum ~ie plurima fiant nec plena satisfactio sequi solet
nullus unquam ~ie vel inhoneste aut aspere seu aliquod verbum duplicitatis aut contrarietatis proferre debet
quod similatorie spondet tractatum legis sue ‥ vel arguendo vel respondendo ‥ nam similata sanctitas est duplex iniquitas
gravissimas ‥ injurias ‥ nolentes ‥ diucius occultare aut sub fuco ~ie preterire
sĭmŭlātōrĭē (simulatorius), dʼune manière feinte : Aug. Pecc. orig. 40, 45.