singularius
sĭngŭlārĭus, a, um, adj. [singularis].
- Lit., single, separate, alone of its kind, peculiar (ante- and post-class. for the class. singularis; but cf. infra, adv.): homo unicā est naturā ac singulariā, Turp. ap. Non. 491, 2: litterae, i. e. abbreviations (syn. sigla), Gell. 17, 9, 2: catenae, perh. of a single ply, = simplices (or of a pound weight, i. e. light; opp. istas majores, v. 4; cf.: centenariae ballistae), Plaut. Capt. 1, 2, 3 (112).—*
- II Remarkable, extraordinary, singular: homines singulariae velocitatis, Gell. 9, 4, 6. —* Adv.: singŭlārĭē = singulariter: singularie pro singulariter quasi unice, Cicero, ut Maximus notat, Charis. p. 195 P.
singulārius, a, um (singularis), I) einzeln, übh.: natura, Turp. com. fr.: litterae, Abkürzungen, Chiffern, Gell.: catenae, Einzelfesseln (d.h. solche, mit denen nicht zwei zusammengekoppelt werden), Plaut. capt. 112: equites singularii, s. singularis no. I, B, 2, a. – II) übtr., außerordentlich, velocitas, Gell. 9, 4, 6.
singŭlārĭus, (16) a, um, ¶ 1 isolé, unique, particulier ; unicā naturā ac singularia Turpil. d. Non. 491, 2, dʼune nature unique et particulière ; catenæ singulariæ Pl. Capt. 112, chaînes simples [à un seul tour, légères, opp. majores ] ou individuelles [en supposant quʼau début les deux esclaves sont attachés ensemble : mss vincti ou juncti ] ; litteræ singulariæ Gell. 17, 9, 2 = sigla ¶ 2 extraordinaire : Gell. 9, 4, 6 ¶ 3 (equites) singularii CIL 11, 1836,.v. singulares.
- 1. afzonderlijk;
- 2. (Gell.) uitzonderlijk [velocitas].
singularius , a, um. adj. v. singularis.
Singulariae catenae 單鎍。毎人一鎍。Singularii equites 御護衛兵。御林軍。Singulariae litterae 簡筆字。
Suggest a Translation
See an image
Singulariae catenae 單鎍。毎人一鎍。Singularii equites 御護衛兵。御林軍。Singulariae litterae 簡筆字。
Suggest a Translation
See an image
Sed quia dictus lavandarius tenetur lavare bis in qualibet septimana raubam conventus et Singulariorum de eodem ac familiæ eorumdem, etc.Nisi sit pro Singularis, quod non displicet.