spicum
spicum, an ear, spike
spīcum and spīcus, i, v. spica init.
spīcum, spīcus, s. spīca.
spīcum, (16) ī, n. , Cic. CM 51 ; Varr. d. Non. 225, 29, et spīcus, ī, m. , Fest. 333, épi || spicus crinalis Capel. 9, 903, aiguille de tête.
Is vero, qui præcedebat, gallinam assatam in Spico portabat. Porro in ipso veru ingens coluber per caput et caudam infixus erat, qui gallinam eandem hinc inde cingebat.Legendum forte
spitum. Vide in hoc verbo. De voce vero
spicum, vel
spicus, apud Latinos Scriptores, consule Stephanum Stephanium in Notis ad Saxonem Grammaticum pag. 60.
spīcum ī, n
- SPI-.—Of a plant, an ear, spike: fundit frugem spici ordine structam.—A bright star in the constellation Virgo: inlustre, C.poët.