sponsalicius
sponsālīcĭus or -tĭus, a, um, adj. [sponsalia],
- of or belonging to betrothal, spousal (post-class.): arrha, Cod. Just. 5, 1, 5; 5, 2, 1: donatio, Sid. Ep. 7, 2 med.
spōnsālicius, a, um (sponsalia), zur Verlobung gehörig, Verlobungs-, arra, Cod. Iust. 5, 1, 5. § 3 u. 5, 2 pr.: donatio, Cod. Iust. 6, 61, 5. § 1. Sidon. epist. 7, 2.
filiam ‥ Fulconis ‥ vix nubilem ‥ despondit ‥ dato sibi ‥ comitatu Cinomannico pro munere sponsalitio
cum esses nuptiis mortalium destinata, te Filius Altissimi desponsare dignatus est ‥ eas [virgines ] ‥ ~io amore sibi ‥ federat Deus
~ia largitas (donacio videlicet propter nupcias)
ad concordandum ‥ et super summa dotis dotaliciorum ac donacionis propter nupcias necnon de arris et ~iis largitatibus
civis ‥ uxorem noviter duxerat ‥ anulum sponsalitium digito extento statue eree ‥ composuit
deliberandum ‥ unum annulum aureum ~ium si extat alioquin de tribus libris monete Scocie
~ia que W. ‥ comes postea Flandrie, cum filia comitis Andegavensis ‥ contracturus esse videbatur
matrimonium ‥ non contractum esse constabat quod tunc primum ‥ ~iorum sollempnitas in ecclesia et nuptiarum ritus in populari audientia ‥ celebratus est(
~ia que Willelmus nepos suus ‥ cum filia Fulconis ‥ contractus esse dicebatur dissolvit
dicit quod ipsa Eustachia die qua ipsa desponsata fuit dotata fuit ‥ et inde producit sectam que interfuit ~iis ejus
~ium mysticum meditantis cum Christo patiente
spōnsalĭcĭus, a, um, de fiançailles : Sid. Ep. 7, 2.