sternuo
sternuo, to sneeze, sputter, crackle
sternŭo, ŭi, 3, v. n. and a. [cf. Gr. πτάρνυσθαι, v. Curt. Griech. Etym. p. 696].
- I Neutr., to sneeze: adorare aliquem, cum sternuerit, Plin. 2, 40, 40, § 107; 28, 6, 15, § 57; 19, 3, 15, § 40 (al. sternuto); Col. 7, 5, 18 Schneid. N. cr.—*
- B Transf., of a light, to sputter, crackle: sternuit et lumen ... sternuit, et nobis prospera signa dedit, Ov. H. 19, 151 sq.—
- II Act., to sneeze out, give by sneezing: omen, Prop. 2, 3, 24; so, approbationem, Cat. 45, 9 and 18.
sternuo, uī, ere (verwandt mit πτάρνυμαι), I) intr. niesen, a) eig., Colum. u. Plin.: dum tu sternuas, res erit soluta, in so viel Zeit, als zu zum Niesen gebrauchen wirst (= in einem Augenblicke), Plaut. Pseud. 629 (nach Studemunds Herstellung aus dem Palimpsest). – b) übtr., vom Lichte, knistern, Ov. her. 18 (19), 151 sq. – II) tr. zuniesen, niesend mitteilen, dextram approbationem, Catull.: omen alci, Prop.
sternŭō, (14) ŭī, ĕre, ¶ 1 intr., éternuer : Plin. 2, 107, etc. || pétiller [lampe] : Ov. H. 19, 151 ¶ 2 tr., accorder en éternuant : Catul. 45, 9 ; Prop. 2, 3, 24.
sternuō —, —, ere
- cf. πτάρνυμαι,, to sneeze, sputter, crackle: Sternuit et lumen, O.—To give by sneezing: omen, Pr.: approbationem, Ct.