suadenter
suādenter, adv., v. suadeo fin.
suādenter, Adv. (suadeo), überredend, Donat. Ter. Andr. 1, 5, 36. Arnob. 2, 19. Interpr. Iren. 1. praef. § 1.
suādenter (suadeo), dʼune manière persuasive : Arn. 2, 19.
Suadenter quidem illi illiciunt, etc.Ubi Irenæus habet
Ut loquamur Suadenter in litibus.