subrumus
subrūmus, a, um (sub u. ruma), an der Brust liegend, saugend, agnus, Varro r.r. 2, 1, 20 u. 2, 11, 5. Varro Catus fr. VII. p. 248 Riese. Vgl. Fest. 270 (a), 25. Paul. ex Fest. 271, 5.
subrimus, -mi i. hedus quasi sub mamma adhuc existens
vitulos et †subruinos [] ablactatos inclusos teneat : ~os; gl.: Teaching Latin I 183 letauns, febles, sens dente
subrūmus (subrimius Fest. 270 ; P. Fest. 271 ), a, um (sub, ruma), qui tète, à la mamelle : Varro R. 2, 1, 20.