superator
superator, a conqueror
sŭpĕrātor, ōris, m. [supero],
- an overcomer, conqueror (Ovidian): populi Etrusci, Ov. F. 1, 641: Gorgonis (Perseus), id. M. 4, 699.
superātor, ōris, m. (supero), der Überwinder, Besieger: populi Etruscī, Ov. fast. 1, 641: Gorgonis, Ov. met. 4, 699: übtr., superatores et repulsores venenosarum linguarum, Augustin. in psalm. 28, 9.
sŭpĕrātŏr, (16) ōris, m. (supero), vainqueur : Ov. M. 4, 699 ; F. 1, 641.
superātor ōris, m
- supero, a conqueror: populi Etrusci, O.: Gorgonis (Perseus), O.