superbiter
sŭperbĭter, adv., v. superbus fin.
superbiter, Adv. (superbus), übermütig, Naev. b. Punic. 6. fr. 49 Vahlen (b. Non. 515, 10). Afran. com. 285. Vgl. Prisc. 15, 13.
sŭperbĭtĕr, c. superbe : Afran. 285 ; cf. Non. 515, 10 ; Prisc. Gramm. 15, 13.