supervacue

sŭpĕrvăcŭē, adv., v. supervacuus, fin. b.

supervacuē, Adv. (supervacuus), überflüssig, nebenbei, Paul. sent. 3, 4 B, 7. Tert. ad martyr. 1. Vulg. psalm. 24, 4 u. 30, 7. Mythogr. Lat. 3, 6, 22. Porphyr. Hor. carm. 2, 20, 24.

supervacue [LL, cf. CL supervacuo] 1 superfluously, redundantly. a bonis quae cogitare debuit impediunt veluti est cum fantasmata rerum quae aliquando ~e gesta vel dicta novimus ad memoriam reducimus Bede Hom. II 12. 168A; c1191 iniqua / agebas, supervacue / merito legis tue / puniris sententia (Pol. Poems) EHR V 318; nec ~e additur ‘sub firmamento’. aer enim iste pinguior ubi aves volant plerumque celum dicitur Gros. Hexaem. VI 5; summumque summi licentis et imperii moderatorem quemvis exterminaturum fore ~e mencientem E. Thrip. SS II 3. 2 vainly, to no purpose, with no prospect of success. b without reason or cause, needlessly, unnecessarily. deinde ut in terra exercenda ~e desudaret, nulla suis laboribus frugum copia respondente Bede Gen. 67C; mavult ‥ coelestibus mysteriis fidem adhibere ‥ quam fide omissa in comprehendendis iis, quae comprehendi non possunt, ~e laborare Lanfr. Corp. & Sang. 427A; quia ~e pastor est, qui commisso sibi gregi non vult saltem clamore succurrere, si quid ei noceat (Quad.) GAS 307; in his que comprehendi non possunt ~e laborare (Tyss.) Ziz. 133.  b si quis in necessitate mortali vel infirmitate vel egestate ~e deserat patrem vel parentem suum (Leg. Hen. 88. 15) GAS 604.

sŭpervăcŭē, c. supervacuo : Tert. Mart. 1 ; Vulg.