tinnito
tinnĭto, āre, v. freq. n. [tinnio],
- to sing: parus enim quamvis per noctem tinnitet omnem, Auct. Carm. de Philom. 9 (al. tinniat): in trivio tinnitare, i.e. to boast in public, Commod. Fratr. 64.
tinnito, āre (Intens. v. tinnio), ausposaunen lassen, se in trivio, Commod. instr. 2, 22 (23), 17 edd. zw. (Ludwig te intimo victum). – Anthol. Lat. 762, 9 (233, 9) = Carm. de Philom. 9 jetzt tinnipet.
See: tinnitare
tinnĭtō, āre, intr., fréq. de tinnio, gazouiller : Philom. 9 || tr., tinnitare se, se vanter : Commod. *Instr. 2, 22, 17.