trochaicus
trŏchăĭcus, a, um, adj., = τροχαϊκός,
- consisting of trochees, trochaic: versus, Quint. 9, 4, 140; Ter. Maur. p. 2437 P.; Diom. pp. 504 and 508 ib.
cum tegulis ~is et dactilicis metrorum imbricibus firmissimum culmen ‥ imponam
metrum ~um tetrametrum ‥ recipit trochaeum locis omnibus, spondeum omnibus praeter tertium
trŏchăĭcus, a, um, trochaïque, composé de trochées : Quint. 9, 4, 140 ; Ter. Maur. 2437.