ultimo
ultĭmō, adv., v. ultimus, under ulter, II. B. 1. fin.
ultĭmo, āre, v. n. [ultimus],
- to come to an end, be at the last: cum ultimarent tempora patriae, Tert. Pall. 1 fin.
1. ultimō, Adv., s. ultimus(unter ulter) no. B. 1.
2. ultimō, āre (ultimus), zu Ende gehen, cum ultimarent tempora patriae, Tert. de pall. 1 extr.
See: ultimare
1 ultĭmō (13) (ultimus), adv., enfin, à la fin : Suet. Nero 32 ; Petr. 20, 8 ; 139, 3.
2 ultĭmō, āre, intr., toucher à sa fin : Tert. Pall. 1.