venio

mihi auxilio venit
he comes to my aid mihi venit in mentem
it came into my mind

veniō, vēnī, ventus: to come, freq.; come forth; approach, 6.755; rise, appear, 1.353; dawn, 10.241; to present one's self or itself, 5.344; descend, spring from, 5.373; impers., ventum est, we, they came or have come, 4.151.

vĕnĭo, vēni, ventum, 4 (fut. venibo, Pompon. ap. Non. 508, 23; imperf. venibat, Ter. Phorm. 652; gen. plur, part. sync. venientum, Verg. G. 4, 167; id. A. 1, 434; 6, 755), v. n. [Sanscr. root gā, go; Zend root gā, gam, go; Gr. ΒΑ-, βαίνω; Lat. ar-biter, venio; Goth. quiman; O. H. Germ. quëman, koman; Engl. come; v. Curt. Gr. Etym. p. 466], to come (cf. accedo).

• I Lit.: nunc, cujus jussu venio et quam ob rem venerim, Dicam, etc., Plaut. Am. prol. 17: veni, vidi, vici, Suet. Caes. 37: imus, venimus, videmus. Ter. Phorm. 103: maritimus hostis ante adesse potest quam quisquam venturum esse suspicari queat, etc., Cic. Rep. 2, 3, 6: venio ad macellum, Plaut. Aul. 2, 8, 3 (373): ut veni ad urbem, etc., Cic. Fam. 16, 12, 2: cupio, te ad me venire, id. ib. 16, 10, 1; Plaut. As. 2, 4, 2 (408): mihi si spatium fuerit in Tusculanum veniendi, Cic. Fam. 9, 5, 3: Cato ... cum venerat ad se in Sabinos, had come home, id. Rep. 3, 28, 40: quia nudius quartus venimus in Cariam ex Indiā, Plaut. Curc. 3, 68 (438): sexto die Delum Athenis venimus, Cic. Att. 5, 12, 1: Italiam fato profugus, Laviniaque venit Litora, Verg. A. 1, 2: tumulum antiquae Cereris sedemque sacratam Venimus, id. ib. 2, 743 (cf. devenio): vin' ad te ad cenam veniam, Plaut. Stich. 3, 2, 30 (483): mercator venit huc ad ludos, id. Cist. 1, 3, 9 (148): homo ad praetorem deplorabundus venit, id. Aul. 2, 4, 38 (317): neque ego te derisum venio neque derideo, id. ib. 2, 2, 46 (223): ad istum emptum venerunt illum locum senatorium, Cic. Verr. 2, 2, 50, § 124.—With inf.: parasitus modo venerat aurum petere, Plaut. Bacch. 4, 3, 18 (629): non nos Libycos populare penates Venimus, Verg. A. 1, 528.— Of inanimate subjects: navis huc ex portu Persico Venit, Plaut. Am. 1, 1, 249 (401): denique in os salsi venit umor saepe saporis, Cum mare vorsamur propter, Lucr. 4, 220: (aër) Per patefacta venit penetratque foramina, id. 4, 891: (speculi imago) Dum venit ad nostras acies, id. 4, 279: sub aspectum venire, Cic. de Or. 2, 87, 358: in conspectu, Caes. B. C. 2, 27: in conspectum, Hirt. B. G. 8, 48; Cic. Fin. 1, 7, 24: muliebris vox mihi ad aures venit, Plaut. Rud. 1, 4, 13 (232); in Italiā te moraturum, dum tibi litterae meae veniant, reaches you, Cic. Fam. 11, 24, 2: hereditas unicuique nostrum venit, comes, i. e. descends to each of us, id. Caecin. 26, 74; cf.: hic Verres hereditatem sibi venisse arbitratus est, quod in ejus regnum ac manus venerat is, quem, etc., id. Verr. 2, 4, 27, § 62: hic segetes, illic veniunt felicius uvae, come forth, i. e. grow, Verg. G. 1, 54; so, arbores sponte suā, id. ib. 2, 11; 2, 58; Prop. 1, 2, 10. —
• • • • • β Impers. pass., we, they, etc., came or have come, etc.: Lilybaeum venitur, Cic. Verr. 2, 5, 54, § 141: ad me ventum est, it has fallen to me, id Quint. 1, 3: dum ad flumen Varum veniatur, Caes. B. C. 1, 87: (Galli) veniri ad se confestim existimantes, ad arma conclamant, id. B. G. 7, 70: ventum in insulam est, Cic. Leg. 2, 3, 6: ubi eo ventum est, Caes. B. G. 1, 43: ad quos ventum erat, id. ib. 2, 11; 3, 23: eo cum esset ventum, id. ib. 7, 61.—
  • B Esp., to come. spring, be descended: qui se Bebryciā veniens Amyci de gente ferebat (i. e. qui se ferebat venientem, etc.), Verg. A. 5, 373 Forbig. ad loc. —
• II Trop.
• • A In gen.: vides, quo progrediente oratione venturum me puto, Cic. Rep. 1, 40, 62. ut jam a principio videndum sit, quemadmodum velis venire ad extremum orationis, id. Or. 59, 201: contra rem suam me nescio quando venisse questus est, that I appeared, id. Phil. 2, 2, 3: contra amici summam existimationem, id. Att. 1, 1, 4: si rem nullam habebis, quod in buccam venerit, scribito, id. ib. 1, 12, 4; v. bucca: si quid in mentem veniet, id. ib. 12, 36, 1.—So in Cic. with nom. only of neutr. pron. or res; but freq. impers. with gen.: cum matronarum ac virginum veniebat in mentem, when I thought of, Cic. Sull. 6, 19: venit enim mihi in mentem oris tui, id. Rosc. Am. 34, 95; id. Sull. 14, 38; v. also mens, II. B. fin. and the passages there cited: oratorum laus ita ducta ab humili venit ad summum, ut, etc., id. Tusc. 2, 2, 5: prava ex falsis opinionibus veniunt, Quint. 5, 10, 34: vitium pejus, quod ex inopiā, quam quod ex copiā venit, id. 2, 4, 4: non omne argumentum undique venit, id. 5, 10, 21.—With dat.: existimabunt majus commodum ex otio meo quam ex aliorum negotiis reipublicae venturum, Sall. J. 4, 4; 8, 2: ubi ea dies, quam constituerat cum legatis, venit, Caes. B. G. 1, 8; so, dies, id. ib. 7, 3: tempus victoriae, id. ib. 7, 66; cf.: suum tempus eorum laudi, Quint. 3, 1, 21: non sumus omnino sine curā venientis anni, for the coming year, Cic. Q. Fr. 3, 4, 4: exemplum trahens Perniciem veniens in aevum, Hor. C. 3, 5, 16: veniens aetas, the future, Ov. F. 6, 639.—Of events, to come, i. e. to happen: quod hodie venit, Tac. A. 14, 43.—
  • B In partic.
  • • 1 Venire in aliquid (rarely ad aliquid; v. infra), to come into, fall into any state or condition (so esp. freq.): venisse alicui in amicitiam, to have obtained one's friendship or alliance, Caes. B. G. 6, 5, 4: in calamitatem, Cic. Rosc. Am. 17, 49: in cognitionem alicujus, Quint. 7, 2, 20: in consuetudinem, Cic. Caecin. 2, 6; cf.: quaedam in consuetudinem ex utilitatis ratione venerunt, id. Inv. 2, 53, 160: in proverbii consuetudinem, id. Off. 2, 15, 55.—Of a personal subject: (milites) qui in consuetudinem Alexandrinae vitae venerant, Caes. B. C. 3, 110: ut non solum hostibus in contemptionem Sabinus veniret, sed, etc., had fallen into contempt, id. B. G. 3, 17: in contentionem, etc., Cic. Div. 2, 63, 129: si falso venisses in suspitionem, P. Sestio, id. Vatin. 1, 2: summum in cruciatum, Caes. B. G. 1, 31: aut in controversiam aut in contentionem, Quint. 3, 6, 44: in discrimen, Cic. Rosc. Am. 6, 16: in dubium, id. Quint. 2, 5: in alicujus fidem ac potestatem, to place one's self under the protection and in the power of a person, to surrender at discretion, Caes. B. G. 2, 13: ne in odium veniam, Cic. Fin. 2, 24, 79; cf.: Tarquinii nomen huic populo in odium venisse regium, id. Rep. 1, 40, 62: ipse illi perditae multitudini in odium acerbissimum venerit, id. Att. 10, 8, 6: in eam opinionem Cassius veniebat, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 2: in partem alicujus, to take part in it, Cic. Fam. 14, 2, 3: in periculum, Caes. B. C. 1, 17: in sermonem alicujus, i. e. to enter into conversation, Cic. Att. 14, 1, 1; and in another sense: cum loquerer cum Phaniā, veni in eum sermonem, ut dicerem, etc., I happened to say that, id. Fam. 3, 5, 3: nonnullam in spem veneram, posse me, etc., id. de Or. 2, 54, 217: summam in spem per Helvetios regni obtinendi venire, to entertain hopes, to hope, Caes. B. G. 1, 18.— Esp. with res as subject, the affair came to, reached the point, etc.: res proxime formam latrocinii venerat, Liv. 2, 48, 5; 2, 56, 5: res venit prope secessionem, id. 6, 42, 10. ad ultimum dimicationis rati rem venturam, id. 2, 56, 5: cum speramus eo rem venturam, ut, etc., Hor. Ep. 2, 1, 226.—Impers.: saepe in eum locum ventum est, ut, etc., to such a point that, Caes. B. G. 6, 43; Liv. 7, 30, 9.—
    • • • β Ad aliquid: bene agis, Alba; ad tuam veniam condicionem, will accept, Cic. Verr. 2, 3, 62, § 146: ad summum fortunae, to attain, Hor. Ep. 2, 1, 32.—
    • 2 In speaking, to come to a topic: ut jam a fabulis ad facta veniamus, Cic. Rep. 2, 2, 4: ut ad fabulas veniamus, id. Rosc. Am. 16, 46: venio ad tertiam epistulam, id. Q. Fr. 3, 14, 12: venio ad recentiores litteras, id. Att. 14, 19, 5: ad Arcesilam Carneademque veniamus, id. Ac. 2 (Luc.), 4, 12: venio nunc ad tertium genus illud, etc., id. Rep. 3, 33, 45: ad istius morbum et insaniam, id. Verr. 2, 4, 1, § 1 al.

venio, vēnī, ventum, venīre (βαίνω = *βανjω, altind. gámati, geht, gotisch qiman, ahd. quëman), kommen (Ggstz. abire, discedere, manere), I) eig.: A) im allg.: a) v. leb. Subjj.: α) übh.: istinc, Cic.: huc, Cic.: istuc, Cic.: foras, Plaut.: redeant, unde venerint, Liv.: qui unā venerant, Cic.: ab domo (Heimat), Liv.: ad alqm, Cic.: ad urbem, Cic.: in Cariam ex insula, Plaut.: in astu, Ter. u. Nep.: in Tusculanum, Cic.: in conspectum, Caes. u. Nep.: in conspectum alcis, Hirt. b.G.: sub aspectum, Cic.: sub oculos, Sen. u. Quint.: sub ora viri caelo, von Tauben, Verg. – m. bl. Acc. loc., domum ad alqm, Cic.: domum alcis saepe salutandi causā, Mat. in Cic. ep.: sexto die Delum Athenis, Cic.: poet. tumulum, Verg.: fines Ausonios, Verg.: Scythiam, Verg. – m. Ang. mit wem? cum equitatu, Caes.: ceteros cum custodibus in aedem Concordiae venire iubet, läßt er unter Bedeckung in den T. der C. bringen, Sall. – m. Ang. wem? novus exercitus domo accitus Etruscis venit, Liv. 9, 33, 2 (vgl. unten no. b). – m. Angabe des Zweckes, huc ad ludos, Plaut.: ad alqm ad cenam, Plaut.: v. auxilio (Dat.), subsidio (Dat.), Caes. u.a.: ad causam dicendam, Liv.: ad eum oratum, ut etc., Caes.: eam veni quaesitum, Plaut.: socios ad senatum questum venisse m. folg. Acc. u. Infin., Metell. Numid. fr.: ad istum emptum venerunt illum locum senatorium, Cic.: m. Infin., aurum petere, Plaut.: speculari, Liv.: Libycos populare penates, Verg. – impers., dum ad flumen Varum veniatur, Caes.: ad quos ventum erat, Caes.: ventum in insulam est, Cic.: Lilybaeum venitur, Cic.: venitur ad tempus, Vell.: ubi eo ventum est, Caes. – β) in feindlicher Absicht kommen, anrücken, veniens hostis,Verg.: strictam aciem venientibus offert, Verg. – impers., veniri ad se existimantes, Caes. – b) v. Lebl.: nostra navis huc ex portu Persico venit, Plaut.: venit in os salsi umor saporis, Lucr.: sub aspectum, Cic., in conspectum, Cels., sub oculos, Quint.: frumentum Tiberi venit, Liv.: a te litterae non venerunt, Cael. in Cic. ep.: ventus a mediterraneis regionibus veniens, Cels.: de ipso caelo subito venturum oraculum, Apul.: Rhodanus fluvius ex Alpibus veniens per Lemannum lacum meat, Mart. Cap. 6. § 635: venientia carra, die auf ihn zulaufenden, Treb. Poll. trig. tyr. 8, 5: eminus veniens telum, Donat. Ter. Andr. 1, 3, 3: unda ex adverso veniens, ibid. – m. Dat. wem? dominae mihi venit epistula nostrae, Prop.: dum tibi litterae meae veniant, zukommt, zugestellt wird, Cic.: priori Remo augurium venisse fertur, soll erschienen sein, Liv.

B) insbes.: 1) kommen = zurückkehren, Romam, Liv.: cum venies, Ov. – 2) (poet.) kommen = hervorkommen, a) übh.: veniens sol, Hor.: venientes lacrimae, Verg. – b) kommen, hervorkommen = wachsen, veniunt felicius uvae, Verg.: ipsae (arbores) veniunt sponte suā, Verg.: ut hederae veniant suā sponte melius, Prop.

II) übtr.: A) im allg.: a) v. leb. Subjj.: α) übh.: ut videndum sit, quem ad modum velis venire ad extremum (orationis), Cic.: ut ad id aliquando, quod cupiebat, veniret, Cic.: venimus ad summum fortunae, Hor. – β) in feindl. Absicht auftreten, contra alienum pro familiari et necessario, Cic.: contra summam amici existimationem, Cic.: contra iniuriam, Cic.: contra rem alcis, Cic. – b) v. Lebl.: α) übh.: alqd venit in buccam, kommt einem in den Mund, fällt ein, Cic.: v. in mentem, Cic.: v. in animum, Fronto, sub sensum, Varro LL.: oratorum laus ita ducta ab humili venit ad summum, ut iam senescat brevique tempore ad nihilum ventura videatur, Cic. – veniens in corpore virtus, erscheinende, Verg. – β) v. der Zeit, kommen = erscheinen, herannahen, sich nähern, ubi ea dies, quam constituerat, venit, Caes.: venisse tempus victoriae, Caes.: cum tristes misero kalendae venere, Hor.: veniet eorum laudi suum tempus, Quint. – motus temporum venientis (künftigen) anni, Cic.: non sumus omnino sine cura venientis anni (wegen des k.J.), Cic.: ea pars rei publicae vicit, nec in praesens modo, sed in venientem etiam annum M. Fabium et L. Valerium consules dedit, Liv. – veniens aetas, die kommende Zeit (= die Nachkommenschaft), Ov. fast. 6, 639. – ventura (künftigen) bella, Verg.: u. so venturorum nepotum proles, Ov. – Partiz. subst., ventūra, ōrum, n., die Zukunft, Lucan. 6, 591. – γ) als mediz. t.t. von phys. Zuständen, Übeln, kommen, eintreten, sich einstellen, si sudor non venit, Cels.: plenus somnus venit, Cels.: si subito venerit febris, Cels.: ubi remissio venit, Cels.: donec sanitas venit, Cels.: venit malum, morbus, Cels.

B) insbes.: 1) v. in alqd, in eine Lage od. einen Zustand kommen, geraten, gelangen, von Pers.u. Lebl., in calamitatem, Cic.: in consuetudinem, Cic.: in consuetudinem proverbii, in proverbium, zum Sprichworte werden, Liv.: in morem, zur Sitte, zur Gewohnheit werden, Liv. u. Ov.: in contentionem, Cic.: in discrimen, Cic.: in dubium, Cic.: in odium, Cic.: in invidiam, Nep.: in partem alcis rei, an etwas teilhaben, Cic.: in sermonem, ins Gerede kommen, Cic.: aber veni in eum sermonem, ut dicerem, geriet ich darauf, Cic.: in eam opinionem, Cael. in Cic. ep.: in nonnullam spem, Cic.: alci in amicitiam, Caes.: in contemptionem, Caes.: summum in cruciatum, dem qualvollsten Lose anheimfallen, Caes.: in fidem ac potestatem alcis, Caes.: in periculum, Caes.: in cognitionem alcis, Quint.: in controversiam, Cels. u. Quint. – eo iam dementiae venimus, ut etc., Sen.: eo discordiae ventum (est), ut etc., Tac.: huc arrogantiae venerat, ut etc., Tac.: neque huc puto malignitatis ventum, ut etc., Val. Max. – cum speramus eo rem venturam, ut etc., Hor. ep. 2, 1, 126: saepe in eum locum (bis auf den Punkt) ventum est, ut etc., Caes. b.G. 6, 43, 4. – 2) in der Rede, in der Darstellung zu etwas kommen, gelangen, übergehen, ut iam a fabulis ad facta veniamus, Cic.: ab his ad maxillam venturus, Cels.: venio ad recentiores litteras, Cic.: ad Arcesilam Carneademque veniamus, Cic. – impers., ad ea veniendum est, quae, Cels. – 3) woher kommen, a) = abstammen, v. Pers., Bebrycia de gente, Verg. Aen. 5, 373. – b) = entstehen, α) v. Zuständen, maius commodum ex otio meo quam ex aliorum negotiis rei publicae venturum, Sall.: prava ex falsis opinionibus veniunt, Quint.: vitium peius, quod ex inopia, quam quod ex copia venit, Quint. – β) von der Zeit, anni venientes, die erst ankommenden, aufsteigenden, zunehmenden Jahre des Alters (bis ins 45. Jahr), Ggstz. recedentes, Hor. de art. poët. 175. – 4) kommen = eintreten, sich ereignen, sich zutragen, haec ubi veniunt, Cic.: si quando similis fortuna venisset, Liv.: quod longe aliter venit, Liv.: mors quidem omnium par est; per quae venit, diversa sunt, Sen.: si quid in Samnio adversi venisset, Liv.; vgl. Nipperd. Tac. ann. 14, 43. – 5) jmdm. kommen, zukommen, an jmd. gelangen, jmdm. zufallen, zuteil werden, isti morbus interdum venit, Plaut.: hereditates mihi negasti venire, Cic.: illi et gloriam et regnum venturum, Sall.: utrumque bellum Plautio sorte venit, Liv. (s. Weißenb. Liv. 29, 20, 4; aber Iustin. 13, 4, 10 Jeep sorte evenit): ultro illi et gloriam et regnum venturum, Cic.: umbra loco deerat... umbra venit loco, Ov. – v. Übeln = jmd. treffen, betreffen, selten m. ad od. in u. Akk., ad quem autem dolor veniat, ad eundem etiam interitum venire, Cic.: ne qua in rem publicam clades veniat, Liv. – gew. m. Dat., quae sibi duobus proeliis venerant, Sall.: scis mihi multa venire mala, Prop.: venit arboribus lues, Verg. – 6) = provenire, vonstatten gehen, Erfolg haben, id quo promptius veniret, Tac. ann. 12, 32 extr. – ➳ Archaist. Fut. venibo, Pompon. com. fr. 65: venibunt, Commodian. apol. 900. – Synkop. Imperf. venibat, Ter. Phorm. 652. – Synkop. Genet. Plur. Partiz. Präs. venientum, Verg. georg. 4, 167; Aen. 1, 434 u. 6, 755.

vĕnĭō, (4) vēnī, ventum, īre (cf. βαίνω), intr., ¶ 1 venir : in locum Cic. Verr. 2, 4, 72, venir dans un lieu ; Delum Athenis Cic. Att. 5, 12, 1, dʼAthènes à Délos ; astu (=Athenas ) Nep. Alc. 6, 4 [cf. Them. 4, 1 ], venir à la ville (= Athènes) ; ad judicium de contione Cic. Clu. 93, venir de lʼassemblée au tribunal ; [poét.] Italiam Virg. En. 1, 2, en Italie, cf. Virg. En. 2, 743 ; ad istum emptum venerunt illum locum senatorium Cic. Verr. 2, 2, 124, ils vinrent vers lui pour acheter cette place de sénateur ; [avec inf. de but] venerat aurum petere Pl. Bacch. 631, il était venu chercher lʼor, cf. Virg. En. 1, 528 ; auxilio, subsidio venire, venir au secours, v. ces subst. ; in conspectum alicujus Cic. Fin. 1, 24, venir sous les regards de qqn || [en parl. de choses] : quæ sub aspectum veniunt Cic. de Or. 2, 358, les objets qui tombent sous la vue ; res alicui in mentem venit Cic. Br. 139, une chose vient à lʼesprit de qqn ; venit mihi in mentem Catonis Cic. Verr. 2, 5, 180, il me souvient de Caton, v. mens || [pass. impers.] : ubi intellexit ultro ad se veniri Cæs. G. 5, 56, 1, quand il eut compris quʼon venait à lui spontanément ; Lilybæum venitur Cic. Verr. 2, 5, 141, on vient à Lilybée ; ad quos ventum erat Cæs. G. 2, 11, vers lesquels on était venu, cf. Cæs. G. 1, 43 ; 7, 61 ; Cic. Leg. 2, 6 || [sens jurid.] : contra rem alicujus Cic. Phil. 2, 3, intervenir (se présenter) contre les intérêts de qqn ¶ 2 [en parl. du temps] : tempus victoriæ venit Cæs. G. 7, 66, 2, le moment de vaincre est venu, cf. Cæs. G. 1, 8 ; 7, 3 ; veniens annus Cic. Q. 3, 4, 4, lʼannée qui vient (prochaine) ¶ 3 venir, arriver, se présenter, se montrer : illic veniunt felicius uvæ Virg. G. 1, 54, là les raisins viennent plus heureusement, cf. Virg. G. 2, 11 ; 2, 58 || [avec le dat.] : dum tibi litteræ meæ veniant Cic. Fam. 11, 24, 2, jusquʼà ce que mes lettres tʼarrivent ; hereditas alicui venit Cic. Cæc. 74 ; Verr. 2, 4, 62, un héritage arrive, échoit à qqn ; ex otio meo commodum rei publicæ venit Sall. J. 4, 4, lʼétat tire avantage de ma vie de loisir || sæpe venit ad aures meas te... dicere Cic. Marc. 25, souvent il mʼest revenu aux oreilles que tu disais... || provenir : vitium pejus ex inopia venit Quint. 2, 4, 4, un défaut plus grand provient de la disette, cf. Quint. 5, 10, 34 ¶ 4 parvenir à : ad id quod cupiebat venit Cic. Off. 1, 113, il est venu à ses fins ¶ 5 venir à qqch., venir dans tel ou tel état : aliquis venit in calamitatem Cic. Amer. 49, qqn tombe dans une situation malheureuse ; aliquid in proverbii consuetudinem venit Cic. Off. 2, 55, qqch. est passé à lʼétat de proverbe ; in consuetudinem Alexandrinæ vitæ venerant Cæs. C. 3, 110, 2, ils avaient pris les habitudes de vie dʼAlexandrie ; in contemptionem alicui Cæs. G. 3, 17, 5, devenir pour qqn un objet de mépris ; in odium (alicui) Cic. Fin. 2, 79 ; Rep. 1, 62, en venir à être détesté (de qqn) ; in periculum Cæs. C. 1, 17, 2, tomber dans le danger ; in spem regni obtinendi Cæs. G. 1, 18, 9, concevoir lʼespérance de détenir le trône ; in potestatem alicujus Cæs. C. 2, 32, 4, se rendre, se soumettre à qqn ; in existimantium arbitrium Cic. Br. 92, sʼexposer au jugement décisif des critiques || sæpe in eum locum ventum est ut Cæs. G. 6, 43, 4, souvent les choses en vinrent à ce point que... ; ad condicionem alicujus Cic. Verr. 2, 3, 146, accepter les conditions de qqn ; res venit prope secessionem Liv. 6, 42, 10, on en vint presque à une sécession ; ad ultimum dimicationis res venit Liv. 2, 56, 5, on en vient à un combat à outrance ¶ 6 venir à, en venir à [dans un développ^t ] : ut jam a fabulis ad facta veniamus Cic. Rep. 2, 4, pour que maintenant nous passions des récits fabuleux aux faits, cf. Cic. Amer. 46 ; venio ad tertiam (epistulam) Cic. Q. 3, 1, 12, jʼen viens à la troisième lettre, cf. Cic. Att. 14, 19, 5 ; Ac. 2, 12 ; Rep. 3, 45 ; Verr. 2, 4, 1.

➳ fut. arch., venibo Pompon. Com. 65 ( Non. 508, 23 ) ; impf. sync. venibat Ter. Phorm. 652 ; gén. pl. du part. prés. venientum Virg. G. 4, 167 ; En. 1, 434 ; 6, 755, pour le mètre.

venio , is, i, ventum, venire. n. 4.
才。到。就。詣。往。回。遇有。遇回。生。長。被攜。— in odium 遭人恨。— in discrimen existimationis 自棄名聲。— in turpitudinem 行醜事失顔。辱體。— in victoris potestatem 入勝者之手。— in crimen 被吿。— in periculum 遭危。— in suspicionem 遭人疑。— in vitam 子生下。— ad aliquam pravitatem 行惡。— ad deformitatem 辱體。— ad nihilum 歸無。— in mentem 想此。憶。— in confessum 爲明理。— ad arma vel — ad manus 交爭。— in sermonem 惹物議。— in consuetudinem proverbii vel — in proverbium 成俗語。— in spem 始望。Pater venit mihi auxilio (dat.) 父幸至救我。Haereditas mihi venit a patre 吾接先父之產。Veniens aetas 子孫。後代。\Venibo pro* Veniam.

Suggest a Translation
See an image

veniō (imperf. venībat, T.; P. praes. gen. plur. venientūm, V.), vēnī, ventus, īre

• BA-, to come: imus, venimus, Videmus, T.: ut veni ad urbem, etc.: cum venerat ad se, home: Delum Athenis venimus: Italiam fato profugus, Laviniaque venit Litora, V.: novus exercitus domo accitus Etruscis venit, for the Etruscans, L.: Non nos Libycos populare penatīs Venimus, V.: in conspectum, Cs.: dum tibi litterae meae veniant, reaches you: hereditas unicuique nostrum venit, falls: Lilybaeum venitur, i. e. the parties meet at Lilybaeum: ad me ventum est, ut, etc., it has devolved upon me: (Galli) veniri ad se confestim existimantes, that they would be attacked, Cs.: ventum in insulam est: ubi eo ventum est, on arriving there, Cs.—Fig., to come: contra rem suam me nescio quando venisse questus est, appeared: contra amici summam existimationem, i. e. to strike at: si quid in mentem veniet: tempus victoriae, Cs.: non sumus omnino sine curā venientis anni, for the coming year: veniens in aevom, H.: veniens aetas, the future, O.: cum matronarum ac virginum veniebat in mentem, when I thought of.— With in(rarely ad) and acc.of a condition or relation, to come into, fall into, enter: venisse Germanis (Ambiorigem) in amicitiam, to have obtained the alliance of, Cs.: in calamitatem: in proverbi consuetudinem: ut non solum hostibus in contemptionem Sabinus veniret, sed, etc., had fallen into contempt, Cs.: sesein eius fidem ac potestatem venire, i. e. surrender at discretion, Cs.: in sermonem venisse nemini, i. e. has talked with: veniin eum sermonem, ut dicerem, etc., happened to say: summam in spem per Helvetios regni obtinendi venire, to indulge a confident hope, Cs.: prope secessionem res venit, almost reached the point, L.: ad ultimum dimicationis rati rem venturam, L.: Cum speramus eo rem venturam, ut, etc., H.: saepein eum locum ventum est, ut, etc., to such a point that, Cs.: ad tuam veniam condicionem, will accept: ad summum fortunae, to attain, H.—With ad, of a topic in speaking, to come to, reach, turn to: a fabulis ad facta: ad recentiores litteras.—To come, spring, arise, be produced, grow, descend: Hic segetes, illic veniunt felicius uvae, i. e. grow, V.: arbores sponte suā, V.—To come, result, occur, happen: in ceteris rebus cum venit calamitas: quod (extremum) cum venit (i. e. mors): si quando similis fortuna venisset, L.