Σκύλλα
Σκύλλα, Scylla
Σκύλλᾰ, ης, ἡ, A. Ag. 1233, Ep. Σκύλλη,
- Scylla, Od. 12.85, al., cf. A. l.c., etc.; Σκύλλαν αὐλεῖν, in allusion to a composition bearing that name, Arist. Po. 1461b32; ταῖς λεγομέναις Ἐχίδναις καὶ Σκύλλαις Plu. Crass. 32 (as v.l. for σκυτάλαις). (Derivation fr. σκύλαξ (prob. erroneous) is implied in Od. 12.86.)
Σκύλλα, ης (ἡ) Skylla (Scylla)
1 monstre marin près du détroit de Sicile (v. Χάρυβδις) Od. 12, 85, 108, 230, etc. ; Eschl. Ag. 1233, etc. ; Eur. Med. 1343, etc. ; Xén. Mem. 2, 6, 31, etc. ||
2 fille de Nisos, Nonn. D. 25, 161 ; Luc. Salt. 41, etc. ||
➳ Σκύλλα [ᾰ] dans Hom. seul. Od. 12, 235, partout ailleurs Σκύλλη.
Étym. cf. σκύλλω.
Σκύλλα
σκύλλω
- Scylla, a monster barking like a dog, who inhabited a cavern in the Straits, of Sicily, and rent unwary mariners, Od.