Ταρτάρειος
Ταρτάρειος, Tartarean, horrible
Ταρτάρ-ειος [ᾰ], α, ον,
- Tartarean, horrible, τάραγμα E. HF 907 (lyr.), cf. Luc. Philops. 24:—also Ταρτάρεος, Ath.Mitt. 19.369 (Bithynia); Ταρτάριος, Pherecyd.Syr. 5, Epic.Alex.Adesp. 7.5, Orph. H. 18.2.
Ταρτάρειος, α, ον [ᾰρει] du Tartare, Eur. H.f. 907 ; Luc. Philops. 24.
Étym. Τάρταρος.
Ταρτάρειος, den Tartarus betreffend, grausig ; φόβος Eur. Herc.Fur. 907 ; χάσμα Luc. Philops. 24.
Ταρτάρειος
Τᾰρτάρειος, α, ον
- Tartarean, horrible, Eur., Luc.