Τιτυοκτόνος
Τιτυοκτόνος, slaying Tityus
Τῐτῠοκτόνος, ον,
- slaying Tityus, Call. Dian. 110, AP 9.790 (Antip.).
Τιτυο·κτόνος, ος, ον [ῐ] meurtrier de Tityos, Call. Dian. 110 ; Anth. 9, 790.
Étym. Τιτυός, κτείνω.
Τιτυοκτόνος, den Tityos tötend, Callim. Dian. 110.
Τιτυοκτόνος
Τῐτυο-κτόνος, ον,
κτείνω
- slaying Tityus, Anth.