αὐτοκέλευστος
αὐτοκέλευστος, self-bidden
αὐτο-κέλευστος, ον,
- self-bidden, i.e. unbidden, X. An. 3.4.5, D.H. 8.66, AP 5.21 (Rufin.); προθυμία Ph. 2.90, al. Adv. -τως Aristeas 92.
1 que se ofrece a sí mismo, espontáneo de pers. en posición pred.
αὐτοκέλευστοι οἱ Ἕλληνες ᾐκίσαντο
ἔγνωσαν αὐτοκέλευστοι
διχῇ ἐνεμήθησαν αὐτοκέλευστοι
κοίρανος
πόρτις
• tb. de abstr.
πόθος
προθυμία
•
ἐκ τοῦ αὐτοκελεύστου
espontáneamente
2 aceptado voluntariamente
ἀνάγκη
3 adv. -ως voluntariamente
αὐ. διαπονεῖν
αὐτο·κέλευστος, ος, ον, qui agit de sa propre volonté, spontané, Xén. An. 3, 4, 5 ; DH. 6, 31, etc. ; Anth. 5, 22, 3 ; Nonn. etc.
αὐτοκέλευστος, auf eigenen Befehl, also ungeheißen, von selbst, Xen. An. 3.4.5 u. Sp., wie Dion.Hal. 8.66.
αὐτοκέλευστος
- self-bidden, i. e. unbidden, of oneʼs own accord, Xen., Anth.