αὐτόσπορος
αὐτόσπορος, self-sown
αὐτό-σπορος, ον,
- self-sown, A. Fr. 196; self-begotten, Nonn. D. 7.73, al.
que se fecunda a sí mismo
αὐτόσποροι γύαι φέρουσι βίοτον ἄφθονον βροτοῖς
Ὦ πάτερ ... αὐτόσπορε
¡oh padre que te engendraste a tí mismo!
αὐτό·σπορος, ος, ον :
1 ensemencé de soi-même, d’où naturellement fécond, Eschl. fr. 198 ||
2 semé, c. à d. engendré de soi-même, Nonn. D. 7, 73, etc.
Étym. αὐ. σπείρω.
αὐτόσπορος, selbst gesät, Nonn.; aber γύαι, sich selbst besäend, von selbst fruchtbar, Aesch. frg. 184.