βεκός
1 v.
2
β.· ἀνόητος
βεκός ou βέκος (τὸ) pain, mot cypriote, sel. Hippon. fr. 82 ; phrygien, sel. Hdt. 2, 2 ; postér. gén. βέκους, Arstd. t. 2, 3.
Étym. p.-ê. R. indo-europ. *bhh₁g-, cuire.
βεκός, (od. schlechter βεκκός), τό, im Phrygischen = Brot, Her. 2.2 ; Κυπρίων βέκος φαγοῦσι Hipponax bei Strab. VIII.3 p. 340 ; so βέκος akzentuiert auch Schol. Ap.Rh. 4.262 ; Schol. Ar. Nub. 397 hat auch die Form βέκ ; gen. βέκους Aristid.
βεκός
- bread, a Phrygian word, Hdt.