βιημάχος
βῐημάχος [ᾰ], ον,
- = βιαιομάχας, Ἔρως AP 5.292.1 (Paul.Sil.); βασιλεύς ib. 4.3 b2 (Agath.).
que ama la violencia del combate, luchador violento epít. de
Ἔρως
• feroz
ὄμμα
βιη·μάχος, ος, ον [ᾰ] c. βιαιομάχας, Anth. 5, 293.
Étym. βίη, μάχομαι.
βιημάχος, mit Gewalt kämpfend, ἔρως Paul.Sil. 42 (V.293).
βιημάχος
= βιαιομάχας, Anth.