βλαβεραυγής
βλαβεραυγής, baneful-gleaming
βλᾰβεραυγής, ές,
- baneful-gleaming, Man. 4.309.
de fulgor maligno
Κρόνου βλαβεραυγέος ἀστήρ
φέγγος
βλαβερ·αυγής, ής, ές [ᾰ] à l’éclat funeste, Man. 4, 309.
Étym. βλαβερός, αὐγή.
βλαβεραυγής, Κρόνος, verderblich strahlend, Man. 4.309.