βληχητός
balador fig. de niños
βληχητὰ τέκνα
niños llorones
• neutr. plu. subst. τὰ βληχητά los animales que balan, e.d. las ovejas Ael.NA 2.54.
βληχητός, ή, όν :
1 qui bêle ; τὰ βληχητά, El. N.A. 2, 54, animaux bêlants ||
2 qui vagit, Eup. (Sch.-Ar. Nub. 997).
Étym. vb. de βληχάομαι.
βληχητός, blökend, Ael. H.A. 2.54 ; von Kindern Eupolis bei Schol. Ar. Nub. 997.