βουρδών
βουρδών, mule
βουρδών, ῶνος, ὁ,
- = βορδών, mule, IG 5(1).1115 B i37, Edict.Diocl. 14.10, PLips. 87.1 (iv A. D.):—hence βουρδωνάριος, ὁ, muleteer, Edict.Diocl. 7.17, Sch. Ar. Th. 498: βουρδωνάριον, τό, Dim. of βουρδών, PRyl. 238.11 (iii A. D.).
lat. burdo, mulo cuyo padre es un caballo, Philagr.l.c., DP 14.10, PLips.87.1 (IV d.C.), SB 12644.1 (IV d.C.), POxy.2228.28, 29, 31, 34 (III d.C.), 3420.46, 3424.8, 3860.30 (todos IV d.C.), 1836.2 (V/VI d.C.).
ἔξωθεν δῆσον (τὸ δέρμα ἐλάφιον) δέρματι βούρδωνος
ata por fuera la piel de ciervo con piel de mulo