βράχεα
βράχεα, shallows
βράχεα, τά, as if from a nom. βράχος, τό (or βραχέα, neut. pl. of βραχύς, Arist. HA 568b28):—
- shallows, Hdt. 2.102, 4.179, Th. 2.91, Plb. 1.39.3, etc.: sg. only late, Procop. Pers. 1.19, Goth. 1.1.
náut. o geog. bajíos
ἐν τοῖσι βράχεσι γενέσθαι λίμνης
διέκπλοον τῶν βραχέων
ἀπίκεσθαι ἐς θάλασσαν οὐκέτι πλωτὴν ὑπὸ βραχέων
βράχεα, v. βράχος.
βράχεα, (eigtl. βραχέα, sc. μέρη), τά, seichte Stellen im Wasser, Untiefen, Her. 2.102 ; Thuc. 2.91 ; Pol. 1.39 u. öfter. Erst Sp. haben auch einen sing. βράχος, s. Lobeck Phryn. 532.
βράχεα
as if from a nom. βράχος, or βραχέα (neut. pl. of βραχύς)
- shallows, Lat. brevia, Hdt., Thuc.