βύσμα
βύσμα, plug, bung
βύσμα, ατος, τό, (βύω)
- plug, bung, Hp. Mul. 2.114 (pl.), Ar. Fr. 299; Στίλπωνος βύσματα Stilpoʼs stoppers, i. e. arguments with which he stopped his opponents’ mouths, Diph. 23.
tapón, bitoque
β. καὶ γευστήριον
φλόμου βύσματα ἀπὸ ἐλαιηρῶν κεραμίων
• fig.
Στίλπωνος βύσματα
tapones de Estilpón argumentos con los que tapaba la boca a sus interlocutores
βύσμα, ατος (τὸ) bouchon, Hpc. 640, 12 ; Ar. fr. 285, etc.
Étym. βύω.
βύσμα, τό, das Hineingestopfte, Pfropf, Spund, Hippocr.; Ar. fr. bei Schol. Ar. Ran. 246 u. a. com.