δακετόν
δακετόν, biting animal
- = δάκος I, Ar. Av. 1069, Thphr. HP 9.19.3, Ph. 1.399, etc.: as Adj., δ. θηρία D.S. 1.87, 20.42, Vett.Val. 126.29.
I
1 animal que muerde o pica
ἑρπετά τε καὶ δακετά
ξεῖνος Ἐχιδναῖον νέρθεν ἄγων δάκετον
el forastero (Heracles) que de lo profundo trajo la serpiente Equidnaχρῶνται ... αὐτῷ (τῷ ἐλειοχρύσῳ) πρὸς τὰ δακετά
la usan (la manzanilla bastarda) contra los animales dañinos, e.d., contra sus mordedurasδάπεδον θῆκεν ἑκὰς δακετῶν
τἄλλα δάκετα τῶν ἑρπετῶν
δακετὰ θανάσιμα καὶ ἰοβόλα
ἡ φονίη δακέτων
de la víboraπερὶ τῶν δακέτων καὶ βλητικῶν
tít. de una obra de Teofrasto
2 mordedura
ποτὶ δειράν
II adj. mordedor, que pica
θηρίον
ζῷα