διάκλασις
διάκλασις, breaking-up
διά-κλᾰσις, εως, ἡ,
- breaking-up of light-rays, Procl. Hyp. 7.14.
1 ruptura, refracción de los rayos de luz
κατὰ διάκλασιν τῶν ἀκτίνων
δ. τῆς ὄψεως
τὴν μὲν ἶριν λέγει γίνεσθαι κατὰ διάκλασιν
2 inflexión
φωνῆς
διά·κλασις, εως (ἡ) [ᾰσ] cassure, d’où faiblesse (de la voix) Chrys. 6, 268 ; Procl. Hyp. 75.
Étym. διακλάω.
διάκλασις, ἡ, das Durchbrechen ; δ. φωνῆς, = Schwäche, Sp.