διδυμότης
διδυμότης, duality
δῐδῠμότης, ητος, ἡ,
- duality, Pl. Phlb. 57d, Aristid.Quint. 2.26, Gal. UP 8.10.
duplicidad ref. a la que subyace bajo ciertas ciencias
τὴν διδυμότητα ἔχουσαι ταύτην, ὀνόματος δὲ ἑνός κεκοινωμέναι
δ. τῆς πεπρωμένης
• forma doble, desdoblamiento
τίνος δὲ τήν τινων φύλλων διδυμότητα;
διδυμότης, ητος (ἡ) [ῐῠ] état de choses naturellement doubles (yeux, mains, etc.) Plat. Phil. 57d ; Gal. 4, 497 ; A. Quint. p. 162.
Étym. δίδυμος.
διδυμότης, ἡ, das Doppeltsein, Zwiefachheit, Plat. Phil. 57d u. Sp.