δολιχεύω
δολῐχ-εύω,
- = δολιχοδρομέω, AP 11.82 (Nicarch.): generally, δρόμον δ. go through a long course, Ph. 1.331; δ. τὴν φύσιν prolong its existence, ib. 9; δ. πολλοὺς πλοῦς Ael. Fr. 71.
1 correr el δόλιχος o carrera de larga distancia
ἐν Ἀρκαδίᾳ δολιχεύων
• fig. c. ac. int. recorrer
(θεὸς) δολιχεύει τὸν τῆς φύσεως δρόμον
δολιχεύσας πολλοὺς ... πλοῦς
habiendo realizado largas y numerosas navegacionesβίοτον πτηνὸν δολίχευσα φόβοισι φιλάνδροις
recorrí la fugaz carrera de la vida en el respeto a mi marido
2 extenderse, ser largo
ἐχέτω ... τὰ κῶλα ὀρθὰ τετανὰ δολιχεύοντα
δολιχεύω [ῐ] faire une longue course, Anth. 11, 82 ; δ. πολλοὺς πλοῦς, El. (Suid.) fournir de nombreuses traversées ; fig. δ. τὸν τῆς φύσεως δρόμον, Phil. 1, 9, prolonger le cours naturel de l’existence ; δ. τὸν αἰῶνα, Phil. 2, 198, prolonger le temps.
Étym. δόλιχος ou δολιχός.
δολιχεύω, = δολιχοδρομέω ; Nicarch. 13 (XI.82); δρόμον Philo ; dah. überte., πολλοὺς πλοῦς, viele lange Seefahrten hin u. her machen, Ael. bei Suid.
δολιχεύω
δολῐχεύω,
fut. -σω
= δολιχοδρομέω, Anth.