δολοπλόκος
δολοπλόκος, weaving wiles
δολο-πλόκος, ον (α, ον v.l. in Lyr.Adesp. 129),
- weaving wiles, Ἀφροδίτα Sapph. 1.2; μῦθος Tryph. 264.
1 de dioses y héroes urdidor de engaños epít. de Afrodita, Sapph.1.2, Simon.36.9, Thgn.1386, Lyr.Adesp.31, Orph.H.55.3, prob. en Inc.Lesb.42.7, Ibyc.199.2S.,
• de pers. mentiroso, falso, Cat.Cod.Astr.12.125.23.
2 de palabras, voces, etc. engañoso
λόγοι
μῦθος
ὕμνος
φωνή
δολο·πλόκος, ος, ον, qui ourdit (litt. qui tresse) des ruses, Sapph. 1, 2 ; Poèt. (Arstt. Nic. 7, 7) ; Nonn. Jo. p. 132, 12 ; Triphiod. 264 ||
➳ Fém. -πλόκη, Poetæ lyrici græci, vol. 3, Fragmenta Adespota, Th. Bergk, p. 727 et sq. 129.
Étym. δόλος, πλέκω.
δολοπλόκος, Listen flechtend, Ränke spinnend, verschlagen ; Ἀφροδίτη Sappho 1.2 ; p. bei Arist. Eth. 7.7 ; Eros, Alph. 3 (Plan. 212); γέρων Tryph. 264.
δολοπλόκος
δολο-πλόκος, ον
πλέκω
- weaving wiles, Sapph., Arist.