δύσρητος
δύσρητος, that should not be spoken
δύσ-ρητος, ον,
- that should not be spoken, Demetr. Eloc. 302.
- II hard to give a name to, Gal. 12.501.
I
1 difícil de explicar
τὰ εἰρημένα δυσνόητά τε καὶ δύσρητά ἐστι
τὸ ποιὸν τῆς κινήσεως
ἔνιαι δὲ (ἰδιότητες) δύσρητοι γίγνονται περὶ τὰ κάμνοντα σώματα
2 difícil de pronunciar
φωναί
• de expresión complicada o difícil
op. ἁπλοῦς: λόγος
II que no debe decirse subst. τὰ δύσρητα cosas inconvenientes o indecorosas
αἰσχρὰ καὶ δύσρητα ἀναφανδὸν λέγειν
δύσ·ρητος, ος, ον :
1 indicible, D. Phal. § 326 ||
2 difficile à prononcer, Gal. 8, 594, 595 ; 13, 359.
Étym. δ. *ἔρω.
δύσρητος, schwer zu sagen, Dem.Phal. 326 ; schwer auszusprechen, Galen.