Logeion | ζάκοτος

ζάκοτος [ᾰ], ον,

exceeding wroth, Il. 3.220, Theoc. 25.83; of things, ἔγχος Pi. N. 6.53; ὕδωρ Id. Pae. 9.18.

ζά·κοτος, ος, ον [ᾰ] tout à fait irrité, furieux, Il. 3, 220 ; Pd. N. 6, 91 ; Thcr. Idyl. 25, 83.

Étym. ζα-, κότος.

ζά-κοτος -ον, van pers. razend, ziedend; overdr. ook van zaken.

ζάκοτος, sehr zornig ; Il. 3.220 ; ἔγχος Pind. N. 6.55 ; Theocr. 25.83 ; VLL erkl. ἄγαν ὀργίλος.

ζάκοτος

[ζα- + κότος.]

Surly, cross-grained.

Absol. Il. 3.220.

ζᾰκοτος

ζάκοτος (κότος): surly, morose, Il. 3.220†.

ζάκοτος ζά-κοτος (ᾰ), ον

Menu