θουράς Save Bailly 2024 Pape θουράς, άδος, adj. f. prompte à saillir, Nic. Th. 131 ; Lyc. 612. Étym. θοῦρος. θουράς, άδος, ἡ, fem. zu θουραῖος ; κύων Lycophr. 612 ; bespringend, Nic. Ther. 130.