καταμάρπτω

• catch, ὥς κεν ἔμʼ ἔντοσθεν πόλιος καταμάρψῃ ἐόντα Il. 6.364; esp. catch, overtake one running away, ὅτε δὴ κατέμαρπτε διώκων 5.65, cf. 16.598, Pi. N. 3.35; κατὰ γαῖʼ αὐτόν τέ νιν καὶ . . ἵππους ἔμαρψεν Id. O. 6.14; ἐπεὶ κατὰ γῆρας ἔμαρψεν Od. 24.390; ἄλλον δʼ οὐ -έμαρψε δίκη Thgn. 207; κρέσσον ἔσφαλε τέχνα -μάρψαςʼ Pi. I. 4(3).35; κατὰ μητέρα πότμος ἔμαρψε IG 14.1389i17.

[κατα- 5.]

To make up upon (a person), catch (him) up Il. 6.364.

To make up upon, catch (a fleeing foe) Il. 5.65, Il. 16.598.

• 1bring down καὶ ποντίαν Θέτιν κατέμαρψεν ἐγκονητί (sc. Πηλεύς, who finally pinned down Thetis despite the many forms she assumed) N. 3.35 καὶ κρέσσονʼ ἀνδρῶν χειρόνων ἔσφαλε τέχνα καταμάρψαισʼ I. 4.35 fig., in tmesis, swallow up, κατὰ γαῖʼ αὐτόν τέ νιν καὶ φαιδίμας ἵππους ἔμαρψεν O. 6.14

• to catch, Lat. deprehendo, Il.; esp. to catch one running away, Hom., Pind.