καταπελτικός
καταπελτικός ou mieux καταπαλτικός, ή, όν [ᾰᾰ] propre à lancer des traits (machine) ; τὰ καταπελτικά, Pol. 9, 41, 5, les catapultes ; τὸ κ. DS. 14, 42, l’art de manier les catapultes ||
➳ Dans une inscr. att. καταπαλτικός, CIA. 2, 733, Z, 24 (envir. 306 av. J.-C.) ; v. Meisterh. p. 12.
Étym. καταπέλτης.
καταπελτικός, ή, όν, zur Katapulte gehörig ; βέλος, das Geschoß der Katapulte, Strab. VII.330 Pol. 11.11.3 ; τὰ κατ. = οἱ καταπέλται 9.41.5.