καυτήρ
καυτήρ, a burner
καυ-τήρ, ῆρος, ὁ,
- burner, ταύρῳ χαλκέῳ, of Phalaris, Pi. P. 1.95.
- II v. καυστήρ.
- III = καυτήριον II, Luc. Pisc. 46, Jul. Caes. 309c.
καυτήρ, ῆρος (ὁ)
I act.
1 brûleur, celui qui fait brûler, Pd. P. 1, 185 ||
2 fer brûlant pour cautériser ou marquer, Hpc. 894a |
II pass. marque de brûlure, cautérisation, cicatrice, Jul. 309c.
Étym. καίω.
1. brander.
2. brandmerk.
καυτήρ, ῆρος, ὁ, der Verbrenner ; ταύρῳ χαλκέῳ, vom Phalaris, Pind. P. 1.95 ; – das Brenneisen, χάλκεος, Hippocr.; zum Brandmarken, Luc. Pisc. 46 ; Plut. – Sp. auch = das Brandmal.
καυτήρ
- 1that burns τὸν δὲ ταύρῳ χαλκέῳ καυτῆρα νηλέα νόον Φάλαριν P. 1.95
καυτήρ, ῆρος,
καίω
- a burner, Pind.