κλαγγέω
κλαγγέω, to bark
κλαγγ-έω,
- = κλαγγαίνω, of hounds, Theoc. Ep. 6.5.
κλαγγέω-ῶ (3 pl. prés. ind. dor. κλαγγεῦντι) c. les préc. Thcr. Epigr. 6.
Étym. κλαγγή.
κλαγγέω, = κλαγγαίνω, vom Anschlagen der Hunde, αἱ δὲ κύνες κλαγγεῦντι Theocr. 6 (IX.432).