κλεπτικός
κλεπτικός, thieving
κλεπτ-ικός, ή, όν,
- thievish: ἡ -κή (sc. τέχνη) thievery, Pl. R. 334b, Luc. DDeor. 11[7].2. Adv. -κῶς Eust. 811.41.
κλεπτικός, zum Stehlen geschickt, geneigt, diebisch ; ἡ κλεπτική, sc. τέχνη, die Diebeskunft ; Plat. Rep. I.334b ; Luc. Catapl. 4 u. öfter.
Adv ., Eust.
Adv ., Eust.
κλεπτικός, ή, όν
κλέπτω
- thieving, Plat.