κυαναυγής
κυαναυγής, dark-gleaming
κῠαν-αυγής, ές,
- dark-gleaming, ὀφρύες E. Alc. 261 (lyr.); τὰς βολὰς τῶν ὀφθαλμῶν ἐστὶ κ. Alciphr. 3.1; of the sea, κ. Ἀμφιτρίτη D.P. 169, etc.; πηγή Supp.Epigr. 4.467.25 (Milet., iii A.D.); com. of dithyrambs, Ar. Av. 1389.
κυαν·αυγής, ής, ές [ᾰ] d’un bleu ou d’un noir sombre et brillant, Orph. H. 2, 3 ; Eur. Alc. 261 ; Luc. Dom. 11 ; fig. Ar. Av. 1389.
Étym. κ. αὐγή.
1. met donkere glans:
2. met azuurblauwe glans (van een pauwenveer).
κυαναυγής, ές, dunkelblau od. schwarzglänzend, übh. schwarz ; ὀφρύς, Eur. Alc. 261 ; vom Meere, Dion.Per. 169 ; von der Nacht, Orph. H. 2.3 ; ἴον, Rufin. 15 (V.74); τὰ λαμπρὰ γίγνεται ἀέρια καὶ σκότιά γε καὶ κυαναυγέα Ar. Av. 1389. – Auch in Prosa, τὸ κ., Luc. dom. 11.
κυαναυγής
κυᾰν-αυγής, ές
- dark-gleaming, Eur., Ar.