λυκοκτόνος
λυκοκτόνος, wolf-slayer
λῠκο-κτόνος, ον,
- wolf-slaying, epith. of Apollo, S. El. 6, Plu. Sollert. 2.966a, Porph. Abst. 1.22, and v. Λύκειος; λ. φαρέτρη AP 13.22 (Phaedim.).
- II λυκοκτόνον, τό, wolfʼs-bane, aconitum, Gal. 11.820.
λῠκοκτόνος -ον [λύκος , κτείνω ] wolf-slayer Phaed. (AP 13.22.3) | epith. of Apollo Soph. El. 6 Plut. Sollert. 966a Hsch. ‖ subst. τὸ λυκοκτόνον a kind of aconite Gal. 11.835.
λυκο·κτόνος, ος, ον [ῠ]
1 tueur de loups, Anth. 13, 22 ; ép. d’Apollon, Soph. El. 6 ; Plut. M. 566a ||
2 τὸ λυκοκτόνον, Gal. 13, 158, sorte d’aconit pour empoisonner les loups.
Étym. λύκος, κτείνω.
λυκοκτόνος, Wölfe tötend, Apollo, dem Wölfe geopfert werden, Soph. El. 6 ; vgl. Paus. 2.19 ; – τὸ λυκοκτόνον, Wolfsgift, Galen.
λυκοκτόνος
λῠκο-κτόνος, ὁ,
κτείνω
- epith. of Apollo, wolf-slayer, Soph.